De NRC diskwalificeerde Kuyichi in de zaterdageditie van 7 mei 2011 als een "spijkerbroekensprookje". Kuyichi zou echter -om met Martin Luther King te spreken - ook een droom kunnen zijn waarvan de realisatie afgedwongen moet worden. Gewoon omdat het noodzakelijk is. Misschien is er meer tijd en volharding voor nodig dan verwacht. Maar de aanhouder kan winnen.
Nieuwe feiten genegeerd
De NRC bracht vooral een ‘oud ‘verhaal. Dat de omzetten inmiddels verdubbelen en dat in de collectie die in de komende weken voor het najaar geproduceerd gaat worden minimaal 85% biologische katoen is verwerkt en dat 52% geproduceerd wordt in sociaal gecertificeerde fabrieken bleef onderbelicht.
Duurzame innovatie in stapjes
Als er één ding door de geschiedenis van het inmiddels tien jaar oude bedrijf duidelijk is geworden dan is het wel dat het verduurzamen van de kledingketen een immense opgave is. Zo lastig dat menig bedrijf er tot voor kort niet aan wilde beginnen. Kleding begint bij een grondstof; stoffen als katoen, linnen of wol. Leer wordt gebruikt, knopen en ritsen. Er moet gewassen, geverfd en bedrukt worden. Genaaid in goedkope lonenlanden ver van de consumentenmarkt. Een markt met modetrends die een jeans ‘destroyed ‘wil -met gaten-, of ‘dirty' -met vlekken- of ‘sandblasted' met een gezandstraald effect. Aan welke trends doe je als merk wel of niet mee? Waar zijn duurzame grondstoffen te ontwikkelen en meer duurzame productiemethoden? De ontwikkelingsgang van Kuyichi maakt duidelijk dat dit een lange weg is. Met stappen vooruit en soms een terugval. Eerst met kleine stappen als pionier en grote stappen als andere meegaan doen. Het unieke van Kuyichi is dat het aandeelhouders heeft die vasthoudend zijn. Die een directie naar huis sturen als de voortgang in het halen van duurzaamheid niet groot genoeg is. Dergelijke crises zijn Kuyichi niet bespaard gebleven. En er is een tweede les te trekken. Dat de volhouder wint. Want inderdaad de eerste jaren waren moeizaam. Alles moest van het begin af worden opgebouwd. Er was geen voorbeeld; het streven naar duurzaamheid ontmoette aanvankelijk slechts cynisme in de bedrijfstak. De keten moest opnieuw ontwikkeld worden. Duurzame grondstoffen als biologische katoen, waterbesparende wastechnieken, milieuvriendelijke verf- en printtechnieken en naaiateliers met menswaardige werkomstandigheden. En aan gezandstraalde jeans deed Kuyichi van meet af aan maar niet mee omdat dit proces niet te organiseren is op een voor werknemers gezonde werkplek.
Lees meer op:
